เคล็ดลับบางประการสำหรับระบบระบายความร้อนด้วยน้ำและระบบระบายความร้อนด้วยอากาศ

        สัปดาห์ที่แล้ว เราได้พูดคุยสั้นๆ กับผู้เชี่ยวชาญด้านการทำความเย็นรุ่นก่อนๆ เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ในห้องทดสอบของเรา มีเคล็ดลับบางประการในการเลือกระบบทำความเย็นเมื่อเราออกแบบผลิตภัณฑ์ของเรา เมื่อเผชิญกับการแข่งขันที่ตึงเครียด เราต้องตรวจสอบต้นทุนของเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อเราเสนอราคาให้กับลูกค้า ต้นทุนเป็นองค์ประกอบหลักสำหรับซัพพลายเออร์ทุกรายในการชนะโครงการ วัสดุ เทคนิค (การออกแบบ+วิศวกรรม) ความขาดแคลนจะเป็นองค์ประกอบหลักสำหรับต้นทุน เมื่อพิจารณาถึงปัจจัยเหล่านี้ เทคนิคต่างๆ อาจเป็นความแตกต่างที่สำคัญสำหรับซัพพลายเออร์ทุกราย        

 

         บางครั้งเทคนิคสามารถชำระคะแนนให้กับบางองค์กรได้เมื่อคุณแข่งขันกับสัญญา ดังนั้นวิธีการประมูลเทคนิคให้ประสบผลสำเร็จจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก สำหรับอุตสาหกรรมอุปกรณ์ทดสอบสภาพอากาศ โครงการ VA และ VE มีความสำคัญมากสำหรับการประมูล วิธีการเลือกระบบระบายความร้อนด้วยน้ำหรือระบบระบายความร้อนด้วยอากาศในการออกแบบเฉพาะบุคคลถือเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง ผู้จัดการวิศวกรสภาพอากาศของ Danble จะให้คำแนะนำในการเลือกระบบทำความเย็นที่นี่

ขั้นแรก เรามาตรวจสอบสารทำความเย็นบางชนิดที่ถูกจำกัดโดยอนุสัญญาระหว่างประเทศ:

R12:

มันมีผลทำลายล้างอย่างมากต่อชั้นโอโซนและถูกกำจัดโดยประชาคมระหว่างประเทศ ไม่สามารถใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใดๆ เช่น การส่งออกการกระจายความร้อน

R22:

      แม้ว่าจะยังคงใช้ในอุปกรณ์เก่าบางชนิด แต่ก็สามารถทำลายชั้นโอโซนได้ ตามบทบัญญัติของอนุสัญญาระหว่างประเทศ เช่น พิธีสารมอนทรีออล การผลิตและการใช้ประโยชน์จะค่อยๆ ลดน้อยลง และการส่งออกก็ถูกจำกัดอย่างเข้มงวดเช่นกัน ในประเทศที่พัฒนาแล้วหลายประเทศ ห้ามนำเข้าอุปกรณ์ทำความเย็นที่มีสาร R22

ถูกจำกัดโดยข้อบังคับของประเทศใดประเทศหนึ่งโดยเฉพาะ:

R134a:

       หน่วยงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมของสหรัฐอเมริกากำหนดว่าหลังจากการลงนามในกฎขั้นสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2023 แล้ว การใช้ไฮโดรฟลูออโรคาร์บอน (HFC) ที่มีศักยภาพในการทำให้เกิดภาวะโลกร้อนสูง (GWP) ในสเปรย์ โฟม และเครื่องทำความเย็น เครื่องปรับอากาศ ผลิตภัณฑ์และอุปกรณ์ปั๊มความร้อนจะถูกจำกัด R134a มีค่า GWP สูง ภายในขอบเขตของข้อจำกัด การขาย การจัดจำหน่าย หรือการส่งออกผลิตภัณฑ์และอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องจะถูกห้ามสามปีหลังจากวันที่จำกัดการผลิตหรือนำเข้า

อันตรายจากความปลอดภัย

R290 (โพรเพน):

        มีความไวไฟและความเสี่ยงในการระเบิดสูงและระดับความปลอดภัยคือ A3 มีอันตรายด้านความปลอดภัยอย่างมากในระหว่างการส่งออก การขนส่ง และการใช้งาน หลายประเทศมีข้อจำกัดและข้อกำหนดด้านกฎระเบียบที่เข้มงวดเกี่ยวกับการใช้และการนำเข้า และไม่สามารถใช้เป็นช่องระบายความร้อนได้ตามต้องการ

R32:

      มีความไวไฟน้อยกว่า R290 แต่ก็ยังเป็นสารทำความเย็นที่ติดไฟได้ เมื่อมันรั่วและผสมกับออกซิเจนในอากาศจนถึงระดับความเข้มข้นที่กำหนด มันจะลุกไหม้อย่างรวดเร็วหรือแม้กระทั่งระเบิดเมื่อพบกับเปลวไฟ ประกายไฟไฟฟ้า หรือแหล่งกำเนิดประกายไฟอื่นๆ การส่งออกยังอยู่ภายใต้ข้อจำกัดบางประการด้วย

ในบรรดาหม้อน้ำที่ส่งออกนั้น ความถี่ในการใช้การระบายความร้อนด้วยอากาศและการระบายความร้อนด้วยน้ำไม่สามารถสรุปได้ทั่วไป และจะได้รับผลกระทบจากปัจจัยหลายประการ:

สถานการณ์การใช้งาน

          ในด้านเครื่องใช้ไฟฟ้า เช่น หม้อน้ำ CPU ของคอมพิวเตอร์ ระบบระบายความร้อนด้วยอากาศมีการใช้บ่อยขึ้น เนื่องจากสำหรับผู้บริโภคทั่วไปส่วนใหญ่ เช่น สำนักงานรายวันและความบันเทิงเบา หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศสามารถตอบสนองความต้องการในการกระจายความร้อนโดยทั่วไป และมีข้อดีคือต้นทุนต่ำ ติดตั้งง่าย และไม่จำเป็นต้องสร้างและบำรุงรักษาระบบหมุนเวียนน้ำหล่อเย็นที่ซับซ้อนเพิ่มเติม ดังนั้นหม้อน้ำสำหรับคอมพิวเตอร์เดสก์ท็อปและแล็ปท็อปธรรมดาที่ส่งออกในปริมาณมากจึงส่วนใหญ่จะระบายความร้อนด้วยอากาศ

        ในด้านอุตสาหกรรมและการประมวลผลประสิทธิภาพสูง: ในเซิร์ฟเวอร์ศูนย์ข้อมูล คอมพิวเตอร์ควบคุมอุตสาหกรรมระดับไฮเอนด์ และอุปกรณ์อื่นๆ ที่มีข้อกำหนดการกระจายความร้อนสูงมาก หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำจะถูกใช้บ่อยมากขึ้น เนื่องจากอุปกรณ์เหล่านี้ทำงานที่ภาระสูงเป็นเวลานานและสร้างความร้อนมหาศาล การกระจายความร้อนที่ระบายความร้อนด้วยน้ำจึงสามารถรักษาการทำงานที่เสถียรของอุปกรณ์ได้ดีขึ้น ด้วยประสิทธิภาพการกระจายความร้อนที่มีประสิทธิภาพ และรับประกันว่าประสิทธิภาพของการประมวลผลจะไม่ลดลงเนื่องจากความร้อนสูงเกินไป แม้ว่าต้นทุนจะสูงและโครงสร้างค่อนข้างซับซ้อน แต่ก็มีการใช้กันอย่างแพร่หลายในสถานการณ์ดังกล่าวโดยมีข้อกำหนดที่เข้มงวดในด้านประสิทธิภาพและความเสถียร หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำมักจะติดตั้งในอุปกรณ์ประสิทธิภาพสูงที่เกี่ยวข้องกับการส่งออก

ในแง่ของความแตกต่างในระดับภูมิภาคในตลาด

      ตลาดผู้บริโภคในประเทศที่พัฒนาแล้วในยุโรปและสหรัฐอเมริกา: ในคอมพิวเตอร์ประจำบ้านและผลิตภัณฑ์อื่นๆ หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศได้รับการยอมรับและใช้งานบ่อยกว่า สาเหตุหลักมาจากมีผู้ชื่นชอบคอมพิวเตอร์ DIY จำนวนมากในยุโรปและสหรัฐอเมริกา หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศติดตั้งง่ายและเปลี่ยนได้เอง และค่าแรงในท้องถิ่นก็สูง ในกรณีที่เกิดการรั่วไหลและข้อผิดพลาดอื่น ๆ ค่าซ่อมแซมหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำค่อนข้างลำบากและมีราคาแพงกว่า อย่างไรก็ตาม ในด้านอีสปอร์ตระดับไฮเอนด์และอุปกรณ์ประมวลผลกราฟิกระดับมืออาชีพ การกระจายความร้อนด้วยน้ำก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน

         ประเทศตลาดเกิดใหม่ในเอเชีย: ด้วยการพัฒนาอย่างรวดเร็วของอุตสาหกรรม e-sports ความต้องการหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำในการส่งออกระบบคอมพิวเตอร์ระดับกลางถึงระดับสูงและอุปกรณ์ประสิทธิภาพสูงที่เกี่ยวข้องได้เติบโตอย่างรวดเร็ว และความถี่ในการใช้งานมีแนวโน้มสูงขึ้นอย่างชัดเจน ผู้บริโภคต่างติดตามผลการกระจายความร้อนขั้นสูงสุดมากขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าประสิทธิภาพของอุปกรณ์จะถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม จากมุมมองโดยรวมของสัดส่วนของปริมาณ หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศยังคงมีส่วนแบ่งขนาดใหญ่ในการส่งออกผลิตภัณฑ์เกรดผู้บริโภคทั่วไป เนื่องจากปัจจัยต่างๆ เช่น ราคาที่เอื้อมถึง

ปัจจัยด้านการขนส่งและต้นทุน

ความสะดวกในการเดินทาง:

        โครงสร้างของหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศค่อนข้างเรียบง่ายและกะทัดรัด และไม่ง่ายที่จะเสียหายจากการกระแทก การชน ฯลฯ ในระหว่างการขนส่งส่งออก ดังนั้นจึงมีข้อได้เปรียบมากกว่าในการค้าส่งออกทางไกลขนาดใหญ่ที่มีข้อกำหนดสูงในด้านต้นทุนการขนส่งและความสมบูรณ์ของผลิตภัณฑ์ จากมุมมองนี้ความถี่ในการใช้งานค่อนข้างสูง อย่างไรก็ตาม หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำจำเป็นต้องมีบรรจุภัณฑ์และการป้องกันที่เหมาะสมมากขึ้นในระหว่างการขนส่ง เนื่องจากมีท่อน้ำ ถังเก็บน้ำ และส่วนประกอบอื่น ๆ มิฉะนั้นอาจทำให้ส่วนประกอบเสียหายและรั่วไหลได้ง่าย

ปัจจัยด้านต้นทุน:

      ต้นทุนการผลิตโดยรวมและค่าบำรุงรักษาหลังการขายของหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศต่ำกว่า สำหรับตลาดส่งออกที่ไวต่อราคาบางตลาด เช่น คอมพิวเตอร์ระดับล่างและเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กในประเทศกำลังพัฒนา หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศมักถูกใช้มากกว่า ซึ่งทำให้หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำมีปริมาณและความถี่ในการส่งออกสูงกว่าหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำ

        โดยทั่วไป ในบรรดาหม้อน้ำที่ส่งออก หม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศถูกใช้บ่อยกว่าในสถานการณ์การใช้งานระดับล่างและปกติบางสถานการณ์ แต่สัดส่วนของหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยน้ำในเขตการกระจายความร้อนระดับไฮเอนด์ ประสิทธิภาพสูง และความต้องการสูงก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเช่นกัน

สารทำความเย็นใช้ในการระบายความร้อนด้วยอากาศหรือระบายความร้อนด้วยน้ำหรือไม่?

สารทำความเย็นส่วนใหญ่จะใช้ในการระบายความร้อนด้วยน้ำ แต่อาจเกี่ยวข้องกับสถานการณ์การระบายความร้อนด้วยอากาศพิเศษบางอย่างด้วย ต่อไปนี้เป็นการแนะนำโดยละเอียด:

การประยุกต์ใช้ในการระบายความร้อนด้วยน้ำ

        ในระบบระบายความร้อนด้วยน้ำ สารทำความเย็นมีบทบาทสำคัญในการถ่ายเทความร้อน การระบายความร้อนด้วยน้ำมักประกอบด้วยส่วนประกอบต่างๆ เช่น หัวระบายความร้อนน้ำ ท่อน้ำ ปั๊มน้ำ ถังเก็บน้ำ และแผงระบายความร้อน หลักการทำงานของมันคือการทำให้หัวระบายความร้อนด้วยน้ำสัมผัสใกล้ชิดกับแหล่งความร้อน (เช่น CPU คอมพิวเตอร์, ชิปเซิร์ฟเวอร์ ฯลฯ ) ดูดซับความร้อนและเพิ่มอุณหภูมิของสารทำความเย็นภายใน (ทั่วไป เช่น น้ำปราศจากไอออน สารละลายน้ำเอทิลีนไกลคอล ฯลฯ ) สารทำความเย็นที่ให้ความร้อนจะไหลในท่อหมุนเวียนน้ำหล่อเย็นทั้งหมดที่ขับเคลื่อนโดยปั๊มน้ำและไหลไปยังแผงระบายความร้อน ความร้อนจะกระจายไปยังอากาศโดยรอบโดยใช้ครีบกระจายความร้อนและพัดลมบนแผงระบายความร้อน หลังจากที่สารทำความเย็นปล่อยความร้อนที่นี่ อุณหภูมิจะลดลง จากนั้นจะไหลกลับไปที่หัวระบายความร้อนด้วยน้ำเพื่อหมุนเวียนต่อไป โดยจะดึงความร้อนที่เกิดจากแหล่งความร้อนออกไปอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นสารทำความเย็นจึงเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ในการทำงานปกติของระบบระบายความร้อนด้วยน้ำและกระจายความร้อนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

การใช้งานพิเศษในการระบายความร้อนด้วยอากาศ

        ในหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศแบบทั่วไป เช่น ความดันด้านล่างหรือหม้อน้ำระบายความร้อนด้วยอากาศแบบทาวเวอร์ที่มักพบในคอมพิวเตอร์ ความร้อนส่วนใหญ่จะถูกกำจัดออกโดยการพาอากาศตามธรรมชาติหรือแบบบังคับผ่านครีบระบายความร้อนและพัดลม และไม่จำเป็นต้องใช้สารทำความเย็น อย่างไรก็ตาม ในบางสถานการณ์การใช้งานการระบายความร้อนด้วยอากาศแบบพิเศษ เช่น ส่วนคอนเดนเซอร์ระบายความร้อนด้วยอากาศของอุปกรณ์ทำความเย็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ วงจรการทำความเย็นภายในจริง ๆ แล้วคล้ายกับหลักการของระบบทำความเย็นด้วยน้ำ แต่การกระจายความร้อนขั้นสุดท้ายคือการระบายความร้อนด้วยอากาศ กล่าวคือ พัดลมจะเป่าลมผ่านครีบระบายความร้อนของคอนเดนเซอร์เพื่อขจัดความร้อนที่นำพาโดยสารทำความเย็น (สารทำความเย็นทั่วไป เช่น ฟรีออน และแอมโมเนีย ซึ่งไหลเวียนใน ระบบทำความเย็นเพื่อให้เกิดการถ่ายเทและแลกเปลี่ยนความร้อน) ในที่นี้ สารทำความเย็นมีบทบาทสำคัญในการถ่ายเทความร้อนในระบบทำความเย็นและกระจายความร้อนทั้งหมด แต่สถานการณ์นี้ค่อนข้างจะเข้าใจได้ง่ายและใช้กันอย่างแพร่หลายน้อยกว่าในระบบหล่อเย็นด้วยน้ำ

โดยทั่วไป สารทำความเย็นเป็นส่วนประกอบพื้นฐานและทั่วไปในการทำความเย็นด้วยน้ำ และใช้เฉพาะในระบบที่ซับซ้อนที่เกี่ยวข้องกับการทำความเย็นเฉพาะและการกระจายความร้อนในการทำความเย็นด้วยอากาศ